Donderdag 6 februari 2025; de eerste VO-ING Klaverjasdrive met Amsterdams én Rotterdams

Na alleen maar bridgedrives organiseren, waagden we ons voor het eerst aan het opzetten van een klaverjasdrive… Slechts 22 giganten hadden voldoende moed om zich voor deze slijtageslag op te geven. Helaas moesten vier giganten zich om medische redenen kort voor de 6e afmelden. Dus vochten in hartje Amsterdam negen vaste paren om de eer.

Voor de organisatie was de uitdaging groot: we wilden de deelnemers namelijk zoveel mogelijk hun eigen gewenste spel (Amsterdams of Rotterdams) laten spelen.

We onderscheid vier verschillende ‘groepen’:
Eén paar dat het liefst alleen Rotterdams speelde;
Vier paren die graag uitsluitend Amsterdams spelen;
Drie paren met een voorkeur voor Amsterdams;
Eén paar dat ik had samengesteld uit twee spelers die zich zonder partner hadden opgegeven, waarvan de één bij voorkeur Amsterdams speelde en de ander liever Rotterdams…

Zowel mijn bridgevriend, Ron Jedema, en ik, stelden na afloop vast dat ondanks deze twee totaal verschillende bloedgroepen de hoeveelheid lachsalvo’s duidelijk hoger lag dan van de gemiddelde bridgedrive. Ja, dat geldt ook voor de uitgestoten decibels tijdens het lachen.

Ook het eindsignaal van een ronde leidde tot grote hilariteit: op dat moment werd het spel namelijk onmiddellijk gestaakt en golden alleen de gespeelde slagen die dicht lagen! Als de eerste slag of slagen waren gemaakt door het spelende paar, was dat een pit! Of als het signaal ging nét nadat een speler had gezegd: ‘Harten is troef’, was hij nat, omdat er nog geen slag was gespeeld en beide paren dus evenveel punten hadden: nul!

Omdat vrijwel alle deelnemers graag volgend jaar op herhaling gaan, denk ik nu al na over twee aanpassingen in het reglement…

Naast de verschillende troefverplichtingen van het Amsterdams en Rotterdams, géén troefverplichting opleggen. Als je niet kunt bekennen mag je bijspelen wat je wilt, dus ook wel of niet (onder- of overtroeven)… Feitelijk dezelfde vrijheid die geldt voor het edele bridgespel.
Omdat ik niet graag schud en geef, bedacht ik de regel dat het eerste spel van elke nieuwe ronde de oudste speler die klus moet klaren. Dat bleek, met groeiend plezier van mijn tafelgenoten, aan alle tafels ikzelf te zijn. Dat plezier verstomde na mijn aankondiging dat volgend jaar de speler met de oudste kop het eerst schudt en geeft…
Ik (Rob) sluit af met een groot compliment voor het paar dat het consistents heeft gespeeld: Ron en Rob. Zij waren de enigen die alle ronden verloren…

Wat wél in stand blijft: het bezoek aan Puccini Bomboni tijdens de voorafgaande stadswandeling!